![]() |
| @page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% } a:link { so-language: zxx }
Sri Ramakrishna
|
![]() |
| @page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% } a:link { so-language: zxx }
Sri Ramakrishna
|
![]() |
| @page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% } a:link { so-language: zxx }
Sri Ramakrishna
|
https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
@page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% }
আমি প্রায়ই দেখেছি যে, যখন আমরা ঠাকুরকে ভুলে যাই বা তাকে ছেড়ে অন্য বিষয়ে বেশী করে ভাবি, তখন সবকিছু ভালভাবে চলছে বলে মনে হলেও সাধুজীবনের উদ্দেশ্য ও লক্ষ্যের প্রতি অত্যাবশ্যক দৃষ্টিভঙ্গি হারিয়ে ফেলি; আমাদের মূল উদ্দেশ্য কি ? কেন আমরা কাজ করছি, কেনই বা আমরা এখানে আছি–এ সবই ভুলে যাই।
আমরা যত বেশি করে ঠাকুরকে – অবিরত তাঁকে হৃদয়ে ধারণ করতে পারবাে, সেটাই হবে আদর্শ সূচনা। তখন প্রতিটি মুহূর্তে তিনি বলে দেবেন “এটাই আদর্শ, এটাই লক্ষ্য ভুলাে না, কেন তােমরা এখানে এসেছাে।”
@page { margin: 2cm } p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 120% }
— স্বামী বন্দনানন্দজী মহারাজ
https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});


